O Tommy Hilfiger στην Ελλάδα

Έχετε πει πως «τα τελευταία δέκα χρόνια, η Ελλάδα έχει αποδείξει ότι είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες αγορές της Ευρώπης». Πώς και επιλέξατε την Αθήνα, δέκα χρόνια πριν, για να ανοίξετε το δεύτερο ευρωπαϊκό σας κατάστημα;
Όταν εισβάλαμε στην ευρωπαϊκή αγορά, μας προσέλκυσε ιδιαίτερα η ελληνική, καθώς πιστέψαμε στην εξαιρετική αίσθηση του στυλ της. Σήμερα έχουμε πέντε καταστήματα στην Αθήνα και άλλα σε Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Μύκονο, Ρόδο και Τρίκαλα.

Πώς καταφέρνει κανείς να δημιουργήσει μια τεράστια επιχείρηση σε σχέση με το όνομα του, όπως το κάνατε εσείς;
Στη δική μου περίπτωση ήταν ένας συνδυασμός δημιουργίας, αποτελεσματικής έρευνας, επιχειρηματικότητας με ρίσκο, σωστού timing και απλής, καθαρής τύχης. Για να συνεχιστεί, απαιτείται μια ομάδα από πολύ καλούς και ικανούς συνεργάτες που ωθούν την επιτυχία για το μέλλον.

Ποιο είναι το αποτέλεσμα συνεργασίας σας με τον Καρλ Λάγκερφελντ τα τελευταία δύο χρόνια;
Ο Καρλ Λάγκερφελντ με έχει επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό. Πρόκειται για έναν δημιουργικά ιδιοφυή άνθρωπο και φυσικά για το απόλυτο fashion icon. Σχεδιάζοντας για τους μεγαλύτερους οίκους μόδας, εξακολουθεί να είναι το απόλυτο μέτρο σύγκρισης όσον αφορά το στυλ, τη δημιουργικότητα. Έχει μια χαρισματική και συνεχή βελτίωση και είναι ένας από τους πιο αξιοσέβαστους σχεδιαστές στον χώρο μας. Αισθάνομαι μεγάλη τιμή που συνεργάζομαι τόσο στενά μαζί του.

Σε ποιο σημείο συναντά η ειδική αισθητική του Λάγκερφελντ την ευρεία αισθητική του Hilfiger;
Εκείνος αναμειγνύει την παλιά αριστοκρατία με μια μοναδικά σύγχρονη αισθητική, η οποία συμπληρώνει και συναντά τη δική μου φιλοσοφία: κλασικός σχεδιασμός με εκείνο το «κάτι παραπάνω».

Το 1994 ο πρίγκιπας Κάρολος, ο Μάικλ Τζάκσον και ο Μπιλ Κλίντον επέλεξαν να φορέσουν ρούχα με την υπογραφή σας. Τρεις διαφορετικές προσωπικότητες με τελείως διαφορετικό στυλ μεταξύ τους. Πιστεύετε πως ο δικός σας σχεδιασμός έχει την ιδιαιτερότητα να «δένει» με έναν τρόπο ανθρώπους τόσο διαφορετικούς μεταξύ τους;
Απολύτως! Αυτό που αγαπώ περισσότερο στη μόδα είναι το κομμάτι της προσωπικής έκφρασης. Οι άνθρωποι μπορούν να υπογραμμίσουν το προσωπικό τους στυλ με τα δικά μας μοναδικά και κλασικά κομμάτια.


Η Αθήνα διεξάγει κάθε σεζόν μια πολύ επιτυχημένη εβδομάδα μόδας. Θα σας ενδιέφερε να συνεργαστείτε με κάποιον Έλληνα σχεδιαστή;
Πραγματικά φροντίζω να γνωρίζω και να συνεργάζομαι με νέους σχεδιαστές μόδας. Είμαι πάντα ανοιχτός. Άλλωστε η Ελλάδα έχει αποτελέσει για μένα μια θαυμάσια πηγή έμπνευσης, ειδικά όσον αφορά τα χρώματα, τα υφάσματα και τις γραμμές μου.

Είναι υποχρεωμένοι οι σχεδιαστές -(εξ)υπηρετώντας τη φιλοσοφία του εκάστοτε οίκου που εργάζονται- να ακολουθούν συγκεκριμένες γραμμές;
Μια πτυχή της μόδας είναι να επανεφευρίσκει τον εαυτό της. Για εμένα, η ποιότητα και η συνεχής αναζήτηση εμφανίζονται σε κάθε μου κολεξιόν, αλλά τα σχέδια έχουν πάντοτε κάτι καινούργιο πάνω τους. Αν και η φιλοσοφία στον πυρήνα των σχεδίων μου δεν αλλάζει ποτέ, κάθε σεζόν βρίσκω νέους τρόπους να ενημερώνω τη συλλογή μου με μια νέα έμπνευση. Αγαπώ την πρόκληση της επανερμηνείας των πραγμάτων με νέους και διαφορετικούς τρόπους.

Προς τα πού πηγαίνει η μόδα στο μέλλον; Μπορείτε να προβλέψετε -βασιζόμενος στην εμπειρία σας- τι θα συμβεί στα επόμενα πέντε χρόνια;
Η μόδα θα συνεχίσει να αλλάζει και να επανεφευρίσκει τον εαυτό της. Πιστεύω πως η κύρια τάση θα έχει άμεση σχέση με μια παγκόσμια αντίληψη, από την
οποία θα προβάλλονται σχέδια που θα αντικατοπτρίζουν έναν περισσότερο «διεθνή» καταναλωτή.


Ποιο ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρατε για τη χρονιά που μας πέρασε;
Κάθε χρόνο μαθαίνω πως το σημαντικότερο πράγμα στη ζωή είναι να μην αφήνεις κανέναν να σου λέει πως είναι αδύνατον να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου. Χωρίς ελπίδες και όνειρα, ο κόσμος μας θα είχε στερηθεί όλα εκείνα τα μεγαλειώδη πράγματα που έχουν γίνει χάρη σε αυτά.

Για την επόμενη σεζόν, η πλειονότητα των μεγάλων Ιταλών σχεδιαστών επηρεάστηκε νοσταλγικά από τις καλύτερες στιγμές της δεκαετίας του 1980. Ασπάζεστε αυτό τον τρόπο έμπνευσης;
Πιστεύω πως κάθε δεκαετία κουβαλάει μέσα της ένα μοναδικό στοιχείο της κουλτούρας και φυσικά της μόδας σε ένα ευρύτερο επίπεδο. Έτσι, πιστεύω πως κάθε σεζόν, κατά συνέπεια, φέρει μαζί της μια δόση έμπνευσης από προηγούμενες δεκαετίες.

Σε ένα φανταστικό επίπεδο, έχετε τη δυνατότητα να καλέσετε για γεύμα πέντε προσωπικότητες που θαυμάζετε. Ποιες θα ήταν αυτές;
Είναι πάρα πολλοί άνθρωποι που θα ήθελα να καλέσω. Ξεκινώ με την Γκρέις Κέλι, για την ειδική ομορφιά της και την εσωτερική της χάρη. Θα συνέχιζα με
προσωπικότητες από την Αμερική, όπως η Μέριλιν Μονρόε και ο Ελβις Πρίσλεϊ, οι οποίοι θα ήταν σίγουρα στη λίστα μου. Δεν θα μπορούσα να μην καλέσω τον Αντί Γουόρχολ, καθώς η Pop Art υπήρξε πάντα μεγάλη πηγή έμπνευσης νια μένα και, τέλος, αλλά όχι τελευταίος, θα ήθελα να καθίσω σε αυτό το τραπέζι με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, που είναι ο ήρωας μου.


Είστε ενεργό μέλος της φιλανθρωπικής οργάνωσης Tommy Hilfiger Corporate Foundation. Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσατε, βλέποντας με τα ίδια σας τα μάτια όλες αυτές τις δύσκολες καταστάσεις που συμβαίνουν σε ανθρώπους γύρω μας;
Πραγματικά πιστεύω σε αυτό που λέμε «να προσφέρεις». Υπήρξα αρκετά τυχερός στη ζωή μου και κατάφερα να εκπληρώσω τα όνειρα μου και να ζήσω μια άνετη ζωή. Αν όμως δεν χρησιμοποιεί κανείς τις πηγές που έχει για να βοηθήσει και εκείνους που δεν είναι τόσο προνομιούχοι, πραγματικά πιστεύω πως δεν πάει καθόλου μπροστά. Προσωπικά το βιώνω σαν υποχρέωση μου και ως έναν από τους σκοπούς της ζωής μου, ως μια αποστολή.

To Tommy Hilfiger Corporate Foundation ξεκίνησε να λειτουργεί τον Δεκέμβριο του 1995. Έπειτα από δέκα χρόνια πορείας, ποιο είναι το όραμα σας για το μέλλον;
Στο ξεκίνημα, στόχος μου ήταν να βοηθήσω σε πολλά επίπεδα. Είχαμε την υποστήριξη των Fresh Air Fund, The Martin Luther King Jr. National Memorial Project Foundation, The Race to Erase MS κ.ά. Η δημιουργία της συγκεκριμένης οργάνωσης αποτέλεσε νια μένα ορόσημο στη ζωή μου. Να μπορώ να κάνω τη διαφορά με οποιοδήποτε τρόπο είτε εγώ είτε η εταιρεία μου: αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό νια μένα και αποτελεί και το όραμα μου για το μέλλον.


Πιστεύετε πως η μόδα μπορεί να βοηθήσει με εμφανή αποτελέσματα τέτοιους σκοπούς, χρησιμοποιώντας διάσημα ονόματα, ώστε να ενισχύει και να στηρίζει ουσιαστικά μια οργάνωση, όπως για παράδειγμα το Breast Health Institute το οποίο στηρίζετε;
Το πιστεύω απόλυτα! Συνεργαστήκαμε για το συγκεκριμένο Ινστιτούτο πρόσφατα στο Παρίσι και συγκεντρώσαμε χρήματα διαθέτοντας μια συλλογή από πολυτελή κομμάτια, συμπεριλαμβανομένης και μιας ιδιαίτερης τσάντας Tommy Hilfiger που είχε την υπογραφή της Κάρλα Μπρούνι. Επιπλέον, συνεργαστήκαμε με τον ταλαντούχο ποδοσφαιριστή Τιερί Ανρί, δημιουργώντας το «The One for All Foundation», μια φιλανθρωπική πρωτοβουλία νια να προωθήσουμε και να στηρίξουμε ένα σχέδιο ενάντια στον ρατσισμό και την κοινωνική ανισότητα


Ο Tommy Hilfiger θα βρίσκεται στην Ελλάδα στις 30/06 και 01/07 με αφορμή την επέτειο των 10 χρόνων λειτουργίας του ανακαινισμένου καταστήματος του στην Κηφισιά.

Συνέντευξη στη Ζωή Κουσάκη για τις ΕΙΚΟΝΕΣ.

Η ιστορία των Supremes από τη συλλογή της Mary Wilson

Οι Supremes, το τρίο των μαύρων κοριτσιών από το Ντιτρόιτ, είχαν μια απίστευτη πορεία στη δισκογραφία, εφάμιλλη με αυτήν των Beatles. Μόνο τα αγόρια από το Λίβερπουλ πουλούσαν πιο πολλούς δίσκους από την Νταϊάνα Ρος, τη Μαίρη Γουίλσον και τη Φλοράνς Μπαλάρντ. Όταν δημιουργήθηκαν στο θρυλικό Μόταουν Στούντιο του Ντιτρόιτ, το 1961, σε μια εποχή που ακόμη ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε μαύρους και λευκούς ήταν πραγματικότητα, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την επιτυχία τους.

Και όμως, δεν ήταν μόνο η φωνή, το μπρίο και η κίνηση που τις έκανε γνωστές Για να φτιάξει την εικόνα τους, η Μόταουν δημιούργησε μια ολόκληρη ομάδα ειδικών -ανάμεσά τους εκείνοι που φρόντιζαν και τις δίδασκαν το μακιγιάζ, το χτένισμα, το ρούχο. Το look ήταν σοφιστικέ, βραδινό: περούκες με ίσια μαλλιά, κόντρα στο άφρο των αφρόντιστων μαύρων κοριτσιών της γειτονιάς, ψεύτικες βλεφαρίδες και απαστράπτουσες τουαλέτες, κεντημένες περίτεχνα με πέρλες, πούλιες ή χρυσές κλωστές... Τα δεκάδες ρούχα από την γκαρνταρόμπα της Γουίλσον παρουσιάζονται στο λονδρέζικο Μουσείο Βικτωρία και Αλμπερτ ως τις 19 Οκτωβρίου. Ο τίτλος της έκθεσης είναι «Η ιστορία των Supremes μέσα από τη συλλογή της Μαίρης Γουίλσον».

Παρουσιάζονται πάνω από 50 κοστούμια που φορέθηκαν από τις original Supremes - τη Mary Wilson, τη Diana Ross και τη Florence Ballard- όσο και από τις Supremes των 70’s, τα οποία δείχνουν ενδυματολογικά όλη την πορεία του group . Η έκθεση έχει σκοπό να αναδείξει το ρόλο που έπαιξαν οι Supremes στην καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων στη αμερικάνικη κοινωνία καθώς επίσης και την επιρροή τους στους σημερινούς δημιουργούς. Στην έκθεση εξετάζεται επίσης το πόσο προσεγμένα ήταν το γκρουπ ντυμένο από τον Berry Gordy και τους συνεργάτες της Motown για να παρουσιάζονται στο κοινό.

Παρουσιάζετε το πρώτο φόρεμα που φορέθηκε από το γκρουπ όταν ακόμα ονομάζονταν The Primettes. Εκτίθενται κοστούμια που είναι σχεδιασμένα από τον χολιγουντιανό σχεδιαστή Bob Mackie (γνωστό ως “Sultan of Sequins”) καθώς επίσης και κοστούμια που φορέθηκα κατά την εμφάνιση του στην τηλεόραση στο ‘The Ed Sullivan Show’ (όπου συμμετείχαν 17 φορές). Η χρυσή, μπρονζέ και κίτρινη ‘Butterfly’ τουαλέτα με την οποία φωτογραφήθηκαν για το εξώφυλλο του album «Cream of the Crop» το 1969 εκτίθεται όπως επίσης και τα φορέματα που φόρεσαν όταν έγιναν δεκτές από τη μητέρα της Βασίλισσας της Αγγλίας το 1968. Επίσης οι μαύρες βελούδινες τουαλέτες, οι ολοκέντητες με στρας, πέρλες και χρυσό μπροκάρ σχεδιασμένες από τον Mackie, που φορέθηκαν στην αποχαιρετιστήρια συναυλία της Diana Ross το 1970.



Επιπλέον παρουσιάζεται αρχειακό υλικό από εμφανίσεις στη τηλεόραση, άρθρα και φωτογραφίες από περιοδικά της δεκαετίας του '60, τραγούδια του γκρουπ και εξώφυλλα δίσκων του.

Τέλος παρουσιάζεται και η επίδραση των Supremes στο σήμερα. Ένα σύνολο κοστουμιών που φοριούνται από τους Destiny Child εκτίθενται. Επίσης υπάρχει συνέντευξη του γνωστού παρουσιαστή της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου Trevor Nelson όπου γίνεται συζήτηση για τη επιρροή των Supremes στα σημερινά γυναικεία γκρουπ .
Η Mary Wilson, στην οποία ανήκει όλο το υλικό, αναφέρει σχετικά: «Εχω κρατήσει όλα αυτά τα φορέματα αποθηκευμένα για πάνω από 30 χρόνια. Ήταν το όνειρό μου να μπορέσω κάποια μέρα να τα μοιραστώ με τον κόσμο. Είμαι πολύ χαρούμενη που εκτίθενται στο V&A και πρόκειται να ταξιδέψουν σε όλη την Αγγλία».

Η έκθεση είναι μέρος των προγραμμάτων του V&A «Theatre and Performance
Collections». Την έκθεση επιμελήθηκαν οι Geoffrey Marsh (υπεύθυνος του τμήματος «Theatre and Performance Collections»), Victoria Broackes (υπεύθυνη των εκθέσεων), Carol Tulloch (ερευνήτρια, εξωτερική συνεργάτιδα του V&A).
Τα εισιτήρια κοστίζουν £5 (η είσοδος είναι ελεύθερη για παιδιά κάτω των 18 ετών)
Έχει εκδοθεί κατάλογος με τίτλο The Supremes, ο οποίος κοστίζει £12.99
Η έκθεση πρόκειται να ταξιδέψει : The Grundy Gallery, Blackpool (Νοέμβριος
– Ιανουάριος 2009), Birmingham Museum and Art Gallery (Μάρτιος-Ιούνιος 2009) και στο The
British Empire and Commonwealth Museum, Bristol (Ιούλιος-Αύγουστος 2009)

"Τhe Superhereos: Fashion And Fantasy" Οι υπερήρωες κάνουν... μόδα

Δεν μεγαλουργούν μόνο στα κόμικς και στην Έβδομη Τέχνη. Οι υπερήρωες είναι φιγούρες τις οποίες αποθεώνει και η μόδα, αν σκεφτεί κανείς ότι « μοιράζονται μια εμμονή με το σώμα, την ταυτότητά του και τις μεταμορφώσεις του » όπως ανέφερε ο Αντριου Μπόλτον, επιμελητής της έκθεσης «Υπερήρωες: Μόδα και Φαντασία» στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης, που εγκαινιάστηκε την περασμένη Δευτέρα με μια φιέστα η οποία θύμιζε σκηνές από τον κόκκινο τάπητα της απονομής των Οσκαρ.



Με συνοικοδεσπότες τον Ιταλό μόδιστρο Τζιόρτζιο Αρμάνι, τους ηθοποιούς Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζούλια Ρόμπερτς και την editor in chief της «Vogue» Άννα Γουίντουρ, το γκαλά των εγκαινίων βρήκε το χολιγουντιανό star system στις επάλξεις μιας έκθεσης (επισήμως άνοιξε τις πύλες της την περασμένη Τετάρτη) η οποία, αν και βασισμένη σε ένα τόσο αμερικανικό θέμα, απέδειξε ωστόσο ότι αυτό αποτελεί πηγή έμπνευσης σχεδιαστών κυρίως εκτός ΗΠΑ.

Μπορεί η «σημαία» της έκθεσης να ήταν το κοστούμι του Κάπτεν Αμέρικα και της Γουόντερ Γούμαν του 1940. Η πλειονότητα όμως των σχεδιαστών που υπογράφουν κοστούμια-εκθέματα προέρχεται από την Ευρώπη. Μεταξύ αυτών κομβική θέση κατέχει ο Γάλλος μόδιστρος Τιερί Μιγκλέρ, ο οποίος έμεινε στην ιστορία της σύγχρονης μόδας για τα κοφτερά του σχήματα, την αλύγιστη μέση και τη φόρμα-κλεψύδρα που κυριάρχησε στη δουλειά του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Εργασία η οποία στέκεται ανάμεσα στις δεκαετίες κατά τις οποίες μεσουρανούσε ο ανήσυχος φεμινισμός και στις σχεδιαστικές απόψεις που διατύπωσαν μεταγενέστερα δημιουργοί όπως ο Βρετανός Αλεξάντερ Μακ Κουίν, το ιταλικής καταγωγής σχεδιαστικό δίδυμο των Dolce & Gabbana και ο βρετανός σχεδιαστής Γκάρεθ Παγκ. Αναφορικά με τον τελευταίο, ο Αρμάνι σχολίασε ότι πρόκειται για τον πιο δημιουργικό προμηθευτή του στυλ υπερήρωα στη σύγχρονη μόδα. Η έκθεση ανοίγει με- τι άλλο;- ένα πορτρέτο του Σούπερμαν που υπογράφει ο Αντι Γουόρχολ. Παρ΄ότι 70 ετών πλέον, ο δημιουργημένος το 1938 υπερασπιστής του δικαίου μοιάζει αγέραστος. Το σκεπτικό της διπλής ταυτότητας είναι τόσο εγγενές στις ιστορίες των κόμικς ώστε αυτό που ο Μπόλτον αποκαλεί « μεταφορική ευπλαστότητα » προσθέτει μερικές ακόμη πινελιές γοητείας στην έκθεση. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Σούπερμαν που μεταμορφώνεται στον Κλαρκ Κεντ πίσω από μια γυάλινη βιτρίνα. Σημαντικό ρόλο στις μεταμφιέσεις της έκθεσης παίζουν οι καθρέφτες σύμφωνα με τρυκ της βικτωριανής εποχής, όπως αναφέρει ο υπεύθυνος για το σκηνικό της έκθεσης Νέιθαν Κρόουλεϊ

Από τα πιο χαρακτηριστικά του δημιουργήματα, η εικονική αναπαράσταση της πόλης Γκόθαμ που δημιουργεί ένα δραματικό φόντο μιας Σπαϊντεργούμαν ντυμένης με δαντέλα διά χειρός των Τζον Γκαλιάνο, Ζαν Πολ Γκοτιέ και Τζιόρτζιο Αρμάνι. Και ήταν ο τελευταίος που περιόδευσε στην έκθεση, μαζί με τους επίσημους προσκεκλημένους, δείχνοντας παιδικό ενθουσιασμό: θέλοντας να πάρει σπίτι, όπως είπε, έναν Σπάιντερμαν σε στάση υπόκλισης και θαυμάζοντας τις πριάπειες φαντασιώσεις του ανατρεπτικού συναδέλφου του, Τζον Γκαλιάνο. Η έκθεση αφιερώνει ένα ξεχωριστό κομμάτι της στους σχεδιαστές κινηματογραφικών κοστουμιών. Όπως το μαύρο λάτεξ με τα γαμψά νύχια που φορούσε η Μισέλ Πφάιφερ ως Κατγούμαν στην ταινία «Ο Βatman επιστρέφει» το 1992.

Παρ΄ ότι δυναμική, με άποψη και ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, η έκθεση υστερεί στο κομμάτι της ψηφιακής αναπαράστασης. «Πού είναι τα αποσπάσματα από τις ταινίες που θα μπορούσαν να παρουσιαστούν από κοινού με τα ρούχα;» αναρωτιέται η κριτικός μόδας της «Ιnternational Ηerald Τribune» Σούζι Μένκες, συμπληρώνοντας ότι λείπουν επίσης τα βίντεο που θα μπορούσαν να ενταχθούν στα «συμφραζόμενα» της έκθεσης και να θέσουν «τα ρούχα σε κίνηση». Μια άποψη που φάνηκε να συμμερίζεται και ο Τζιόρτζιο Αρμάνι ρωτώντας αν μια ανδρική δημιουργία του Γκαλιάνο έχει όντως παρουσιαστεί σε πασαρέλα. Ανεξαρτήτως των ενστάσεων, ωστόσο, ουδείς θα μπορούσε να διαφωνήσει ότι η πρωτοβουλία μπορεί να κομίσει φρέσκο και νεανικό κοινό στο μουσείο, μια και βρίσκει τους σχεδιαστές στις καλύτερες στιγμές τους: τότε που παραχωρούν όλη τους τη δημιουργική πνοή στη φαντασία.

Tης Κατερίνας Λυμπεροπούλου, από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

ΕΝΔΥΕΣΘΑΙ, Για ένα μουσείο πολιτισμού του ενδύματος

Στην ημερίδα με θέμα την Ελληνική Μόδα και τη Βιομηχανία της Ένδυσης καθώς και το ρόλο της Πολιτείας στον κλάδο αυτό, που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 15 Απριλίου στo πλαίσιο της 3ης Διεθνούς Εβδομάδας Μόδας, Athens Xclusive Designers Week, παρουσιάστηκε από την κ.Σοφία Παντουβάκη η έκθεση «Ενδύεσθαι».

Η ομιλία της είναι η εξής:
«Για όσους έχετε το Πρόγραμμα εξ αρχής θα δείτε ότι ουσιαστικά εγώ σήμερα αντικαθιστώ την παρουσία και την ομιλία που θα είχε η κα Ιωάννα Παπαντωνίου η από μία έκθεση με τον τίτλο «Ενδύεσθαι», η οποία πραγματοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 2007 και Ιανουάριο του 2008 στη Λεμεσό της Κύπρου, στο κέντρο Ευαγόρα Λανίτη από το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα σε συνεργασία με το Ίδρυμα «Ευαγόρα και Κάθλιν Λανίτη».

Το σκεπτικό της έκθεσης αυτής συμπίπτει μ’ ένα γενικότερο σκεπτικό, μια φιλοσοφία που υποστηρίζεται όχι μόνο από την κα Παπαντωνίου αλλά από την Ελληνική Εταιρεία Ενδυμασιολογίας γενικότερα και αφορά τις σκέψεις για τη δημιουργία ενός Μουσείου Πολιτισμού το Ενδύματος.

Θα σας διαβάσω σύντομα το εισαγωγικό κείμενο της κας Παπαντωνίου από την έκθεση, το οποίο δείχνει κάποια στοιχεία από τη φιλοσοφία και το οποίο έχετε και στα χέρια σας και λέει ότι:
«Η ενδυματολογία είναι η μελέτη των ενδυμάτων από ιστορική, οικονομική, ψυχολογική, κοινωνιολογική, γεωγραφική και κατασκευαστική σκοπιά. Ένδυμα είναι κάθε τι με το οποίο σκεπάζουμε το σώμα, ενώ ενδυμασία το σύνολο των εξωτερικών κυρίως ενδυμάτων. Πηγές της ενδυματολογικής έρευνας είναι τα ενδύματα αυτά καθαυτά, τα γραπτά μνημεία, ο προφορικός λόγος, οι καλλιτεχνικές απεικονίσεις, τα κάθε λογής σχέδια και τα κάθε είδους φωτογραφικά και κινηματογραφικά ντοκουμέντα.
Πριν εκατομμύρια χρόνια, τα ανθρώπινα όντα λες και βγήκαν από το δοσμένο φυσικό τους περίβλημα, για να μεταμορφωθούν σε αφύσικα όντα και να δώσουν όψη σε μια υπερ-φύση που θα εξέφραζε την αντίληψη του εαυτού τους ως δαιμόνια, ως πνεύματα, ως αγγέλους. Αυτό χαρακτηρίζει την ανθρωπότητα από τότε μέχρι σήμερα. Η οπτική σχέση μαγείας και τέχνης, η βάση της θρησκείας, της μαγείας, της τέχνης. Η αυτογνωσία μέσα από το ορατό σχήμα. Το μονοπάτι της μαγείας που οδηγεί πέρα από τα εγκόσμια προς ένα αιώνιο σχήμα της ατομικότητας των ανθρώπων, αποτέλεσε ένα αίνιγμα για το σύγχρονο Ευρωπαίο».

Το θέμα της έκθεσης αφορά το ένδυμα από όλες τις οπτικές γωνίες που θα μπορούσε κανείς να το προσεγγίσει. Γιατί ντύθηκε ο άνθρωπος; Τι έπαιξε ρόλο; Η αιδώς ή ο τονισμός της σεξουαλικότητας; Ο στολισμός ή η προστασία; Πότε έγινε αυτό; Τι αναλογεί στον κάθε πολιτισμό; Ένα κομμάτι ύφασμα μπορεί να τυλιχτεί με πολλούς τρόπους γύρω από το σώμα. Στην αρχαία Ελλάδα, ο τρόπος που οι γυναίκες κυρίως τύλιγαν αυτό το κομμάτι ύφασμα γύρω από το σώμα τους, εμπνέει ακόμα και σήμερα τα μεγάλα ονόματα στο χώρο της μόδας.
Κάποια στιγμή αυτό το κομμάτι ύφασμα κόπηκε στο κέντρο, από κει πέρασε το κεφάλι για να κρεμαστεί ελεύθερα από τους ώμους. Από τη στιγμή εκείνη ανοίχθηκαν χιλιάδες δρόμοι στην κοπή και τελικά τη σύνθεση ενδυμάτων με περισσότερα του ενός κομμάτια υφάσματος. Μετά την απογείωση της καλαισθησίας στη δεκαετία του ’30, σήμερα βρισκόμαστε στην υπερβολή του μη φορέσιμου όπου οι σχεδιαστές μόδας χρησιμοποιούν το σώμα με τον ίδιο τρόπο που ένας καλλιτέχνης χρησιμοποιεί τον πηλό, το καναβάτσο ή κάποιο άλλο υλικό για να παράγει τέχνη.

Από τη σωματογραφία μέχρι το μη φορέσιμο, σε μια ελεύθερη εγκατάσταση αυτό πραγματεύεται η έκθεση «Ενδύεσθαι». Αφορμή για τη δημιουργία ενός Μουσείου Πολιτισμού του Ενδύματος. Η έκθεση «Ενδύεσθαι» στην Κύπρο λειτούργησε ως προσχέδιο μιας μεγαλύτερης έκθεσης που προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα το 2010 και η οποία θ’ αγκαλιάζει το ίδιο περίπου αντικείμενο, δεν ξέρουμε αν θα είναι ακριβώς αυτός ο τίτλος της, βλέπετε οι φωτογραφίες άλλες είναι κοντινά πλάνα και άλλες είναι γενικές όψεις της έκθεσης και θα δείτε στοιχεία της φιλοσοφίας που ακολούθησε η κα Παπαντωνίου στο στήσιμο και που έχουν να κάνουν ακριβώς μ’ αυτά τα ερωτηματικά που διέπουν το γιατί και πώς ντυνόμαστε και πώς εξελίσσεται η μόδα κατά τη διάρκεια των αιώνων.

Το στήσιμο αφορά έναν κυρίως χώρο στο ισόγειο καθώς και μια ιδιαίτερη ενότητα που φτιάχτηκε κάποτε από ένα πατάρι, θα δω αν υπάρχει κάποια φωτογραφία να σας δείξω ακριβώς τι εννοώ, και όπου ακριβώς ανακατεύθηκαν ρούχα, ενδύματα από διαφορετικές εποχές. Ενώ στον πάνω όροφο του παταριού, στη συγκεκριμένη παρουσίαση που έγινε στην Κύπρο, υπήρχαν δημιουργίες σύγχρονων Κύπριων σχεδιαστών.

Θα ήθελα επίσης ν’ αναφερθώ σε δυο τρία στοιχεία πάρα πολύ σύντομα, σχετικά με τα βασικά ζητούμενα για το όραμα αυτό του Μουσείου Πολιτισμού του Ενδύματος. Οι φορείς που συνεργάζονται για τον σκοπό αυτό είναι η Ελληνική Εταιρεία Ενδυμασιολογίας της οποίας είμαι μέλος κι εγώ, σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη και το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα. Το Μουσείο Μπενάκη και το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα έχουν ήδη δυο πολύ μεγάλες ενδυματολογικές συλλογές, οι οποίες θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν το αρχικό υλικό για κάποια μόνιμη έκθεση του Μουσείου, ενώ υπάρχει και υλικό για περιοδικές εκθέσεις που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στο εξωτερικό.

Το υλικό αυτό, παρ’ όλο που μιλάμε για ένα Μουσείο, θα ήθελα να σας πω ότι δεν αφορά μόνο παλαιά ενδύματα, η συλλογή βέβαια έχει ενδύματα από τον 16ο αι. και μετά, από την Ελλάδα κυρίως και απ’ τον ευρύτερο ελληνικό χώρο, αλλά και ενδύματα που ανήκουν σε πολύ πιο σύγχρονους σχεδιαστές. Ξέρω ότι ο κ. Τσεκλένης έχει κάνει μια πολύ μεγάλη προσφορά στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα αλλά και πολλούς άλλους Έλληνες σχεδιαστές που εκπροσωπούνται με δείγματα των πολύ τελευταίων χρόνων.

Ο στόχος είναι το Μουσείο αυτό να γίνει στην Αθήνα και αναζητούνται συμπαραστάτες και χορηγοί και βέβαια στόχος είναι το Μουσείο Πολιτισμού του Ιδρύματος να συνεργάζεται με τον Πανελλήνιο Σύλλογο Σχεδιαστών Μόδας και όλους τους αρμόδιους φορείς που μπορεί να έχουν σχέση με το ένδυμα και να υπάρχει μια άμεση σύνδεση ανάμεσα στην ιστορία του ενδύματος θεωρώντας ότι το ένδυμα πάντα σηματοδοτεί το χρόνο και σηματοδοτεί τα χαρακτηριστικά της κάθε εποχής, όχι μόνο στην ιστορία αλλά και στο σήμερα. Ο στόχος λοιπόν είναι η συνεργασία του Μουσείου αυτού ν’ αφορά και τη σύγχρονη δημιουργία, να υπάρχει δηλαδή ενδεχομένως μια δυνατότητα πασαρέλας, πωλητηρίου και άλλων τέτοιων στοιχείων.»

Πηγές φωτογραφιών:

Από το site του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος και του Ιδρύματος Λανίτη.

Μια Χίλτον στη μόδα

Η νεαρή Nicky Hilton, της γνωστής οικογένειας των -και- ιδιοκτητών ξενοδοχείων, βρέθηκε στην αρχή της εβδομάδας στην Αθήνα για την παρουσίαση της χειμωνιάτικης συλλογής της από δύο σειρές, Chick και Nickolai, στο πλαίσιο της Διεθνούς Εβδομάδας Μόδας Athens Xclusive.

Τη συνάντησα στην προεδρική σουίτα μεγάλου ξενοδοχείου που δεν φέρει το όνομά της (sic) και παρά την άνεση με την οποία αντιμετωπίζει τους ξένους -φανταστείτε ότι από μωρό η ίδια και η αδελφή της Paris εκτίθενται στο φακό- η εντύπωση που μου έδωσε ήταν αυτή ενός φοβισμένου κοριτσιού. Δεν είναι περίεργο, πάντως, αν σκεφτεί κανείς ότι εννέα στις

δέκα δημοσιεύσεις αφορούν όχι τα ρούχα που φτιάχνει (εντάξει, δεν είναι και η Coco Chanel) αλλά την προσωπική της ζωή και την κληρονομιά της. Η σκέψη και η στάση της απέναντι στα πράγματα, πάντως, φαίνονται σε κάποιο βαθμό από τη συνέντευξη, που βγήκε δύσκολα μια και οι απαντήσεις της ήταν πολύ λακωνικές. Από ανασφάλεια, έλλειψη γνώσης; Ποιος μπορεί να πει;


- Κυρία Χίλτον, η σχεδιαστική καριέρα σας είναι τώρα στον τέταρτο χρόνο της. Ποιος είναι ο απολογισμός σας;
«Ξεκίνησα με το Chick, που ήταν μια γραμμή casual, και το διασκέδασα αλλά δεν μου έβγαζε επαρκώς τη δημιουργικότητά μου, οπότε πέρυσι έκανα και τη γραμμή Nickolai, που νομίζω ότι συμπλήρωσε αυτό που είχα ανάγκη. Μου έδωσε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσω πιο ακριβά υφάσματα και μια διαφορετική δομή στη ραφή. Τώρα έχω δύο κατευθύνσεις και είμαι καλύτερα».

- Σας δίδαξε κάτι η μέχρι τώρα πορεία σας;
«Ασφαλώς και έμαθα πράγματα, αλλά αυτό συμβαίνει με κάθε επάγγελμα. Πρέπει να δουλέψεις τις λεπτομέρειες για να έχεις το αποτέλεσμα που προσδοκάς. Ο χώρος είναι πολύ ανταγωνιστικός και έχει μεγάλη προσφορά εκεί έξω, οπότε θα πρέπει να είσαι original για να πετύχεις».

- Αισθάνεστε ότι η επιτυχία της γραμμής συνδέεται με το όνομά σας;
«Νομίζω ότι συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Ο κόσμος τείνει να σε περνάει από δοκιμασίες ακριβώς γιατί φέρεις ένα επώνυμο. Το ίδιο συνέβη και με τη Στέλλα Μακάρτνεϊ. Ήταν η κόρη ενός Beatle, αλλά τελικά έγινε μια καλή σχεδιάστρια».

- Συμμερίζεστε την άποψη πολλών σχεδιαστών ότι η δημιουργικότητα μπορεί να περιοριστεί από την ανάγκη να είναι τα ρούχα εμπορικά;
«Έχω πάντα στο μυαλό μου ότι πρέπει να φτιάξω ρούχα που να μπορούν να φορεθούν. Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το να βλέπεις στην πασαρέλα ρούχα που είναι cool αλλά κανείς δεν μπορεί να τα φορέσει στην καθημερινότητά του».

- Έχετε έρθει πολλές φορές στην Ελλάδα. Έχετε επισκεφτεί σημεία ιστορικού ενδιαφέροντος;
«Κυρίως μέσα από το αυτοκίνητο τα είδαμε. Την Ακρόπολη, την Πλάκα...».

- Στην αθηναϊκή αγορά βρεθήκατε;
«Ναι, την προηγούμενη φορά και τη βρήκα cool».

- Εντοπίζετε διαφορές στην αγορά της Ευρώπης σε σχέση με εκείνη της Αμερικής;
«Πολλοί Αμερικανοί αντιγράφουν Ευρωπαίους και το αντίστροφο. Υπάρχουν επιρροές και εδώ και εκεί».

- Οι προβεβλημένοι από τα ΜΜΕ άνθρωποι μπορούν να επηρεάσουν τους λιγότερο γνωστούς με τη συμπεριφορά και την κοινωνική προσφορά τους;
«Ναι, το πιστεύω. Όπως για παράδειγμα η Αντζελίνα Τζολί, που αξιοποιήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη. Είναι πολύ χρήσιμο».

- Προσωπικά, δραστηριοποιείστε σε κάποιο χώρο;
«Κάνω πολλές φιλανθρωπικές εκδηλώσεις για τη σκλήρυνση κατά πλάκας και τον καρκίνο του μαστού, γιατί έχω χάσει και τις δύο γιαγιάδες μου από αυτή την αιτία».

Της ΕΡΣΗΣ ΒΑΤΟΥ, για την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.

Ο Βασιλιάς της Μουσελίνας

Ο Jean Dimitre Verginie Dessès ([6 Αυγούστου 1904 – 2 Αυγούστου 1970) ήταν παγκοσμίως από τους σημαντικότερους σχεδιαστές μόδας των δεκαετιών 1940 - 1960. Οι δημιουργίες του ήταν κυρίως πτυχωτές τουαλέτες κατασκευασμένες από μουσελίνα και σιφόν επηρεασμένες από τα αρχαία ελληνικά και αιγυπτιακά ενδύματα. Για αυτές του τις επιλογές ονομάστηκε και ο «Βασιλιάς της Μουσελίνας». Οι δημιουργίες του ήταν πολύ δημοφιλείς στις Ευρωπαίες γαλαζοαίματες και στις ηθοποιούς του κινηματογράφου. Ανάμεσα στις πελάτισσές του ήταν η Ελληνική Βασιλική Οικογένεια, η Δούκισσα του Windsor και η γνωστή δημοσιογράφος Έλσα Μάξγουελ.

Βιογραφία
Ο Γιάννης Desses γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και ήταν ελληνικής καταγωγής. Σε ηλικία 11 ετών σχεδίασε ένα φόρεμα για την μητέρα του με πολύ μεγάλη επιτυχία. Σπούδασε νομικά αλλά ποτέ δεν εξάσκησε το επάγγελμα αυτό. Εγκαταστάθηκε στο Παρίσι το 1924 και το 1925 άρχισε να σχεδιάζει για τον οίκο ραπτικής Maison Jane στη Rue de la Paix. Το 1937 δημιούργησε το δικό του οίκο ραπτικής στην Avenue George V.

Μετά το τέλος του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου ταξίδεψε στην Ελλάδα και την Αίγυπτο. Οι δημιουργίες του επηρεάστηκαν από τα ταξίδια του αυτά. Κατασκεύαζε κυρίως πτυχωτές βραδινές τουαλέτες από μουσελίνα κα σιφόν, ολοκέντητα φορέματα, σύνολα από φορέματα με εφαρμοστά σακάκια και αέρινες φούστες. Το 1945 συμμετείχε στην έκθεση μόδας στο Μουσείο του Λούβρου με θέμα «Theatre de la Mode». Το 1946 δημιούργησε την εταιρία αρωμάτων ''Jean Dessès''. Τα αρώματα με την υπογραφή του ήταν τα ''Celui'', ''Gymkana'' και ''Kalispera''. Το 1949 ο Dessès άρχισε την παραγωγή ετοιμοφόρετων ενδυμάτων (prêt-a-porter) για την αγορά της Αμερικής. Από το 1949 και για οκτώ χρόνια ο Guy Laroche εργάστηκε μαζί του ως σχεδιαστής και βοηθός του. Συνεργάστηκαν και για τη δημιουργία του Ινστιτούτου Laroche και αργότερα με τους Fath, Piguet, Carven και Paquin ως μέλος στους “Associated Couturiers”.

O Valentino δούλεψε μαζί του την δεκαετία του 1950 και όπως αναφέρει ο ίδιος ήταν σταθμός για την εξέλιξή του. Από το 1955 σχεδίαζε για τη φίρμα ''Jean Dessès Diffusion'' και το 1956 άνοιξε μπουτίκ στις Galleries Lafayette’s. Την ίδια χρονιά στην Αθήνα άνοιξε σε συνεργασία με τον οίκο γουναρικών Σιστοβάρη τον Οίκο Σιστοβάρη-Dessès. Το 1958 μεταφέρθηκε στο 12 Rond Point des Champs Elysees στο Παρίσι.

Το 1963, στα εξήντα του, ο Jean Dessès λόγω της κακής κατάστασης της υγείας του μετακόμισε από το Παρίσι στην Αθήνα και ασχολήθηκε με τον οίκο που είχε ανοίξει εκεί οκτώ χρόνια νωρίτερα. Πέθανε στην Αθήνα το 1970.

Την δεκαετία του ’90 αναβίωσαν οι δημιουργίες του με το ενδιαφέρον που υπήρχε για τα ενδύματα της δεκαετίας του ’50. Το γνωστό μοντέλο Naomi Campell το 1999 σε δεξίωση των Christie’s φόρεσε δημιουργία του. Αργότερα το 2001 και το 2006 η ηθοποιός Renee Zellweger και η ηθοποιός και τραγουδίστρια Jennifer Lopez φόρεσαν τουαλέτες του στην απονομή των Academy Awards.

Βιβλιογραφία
*Δημήτρης Δ. Λυμπερόπουλος, «Ελληνική μόδα 1900-2000, ένας αιώνας δημιουργίας» Αθήνα 1999.
*Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, «Πτυχώσεις», Αθήνα, 2004.
*Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα, «6 Παγκόσμιοι Έλληνες Σχεδιαστές», Ναύπλιο 2006
*Célia Bertin, "Paris á la Mode", London 1956.
*Ernestine Carter,"With Tongue in Chic", London 1974.
*Eleanor Lambert,"World of Fashion: People, Places, Resources", New York και London 1976.
*Ernestine Carter, "The Changing World of Fashion: 1900 to the Present", London 1977.
*Anne Stegemeyer, "Who's Who in Fashion", Third Edition, New York 1996

Πηγή
Ελληνική Wikipedia

Πρωταγωνιστές και κομπάρσοι στη χώρα μας

"Oι Eλληνες σχεδιαστές, πλην εξαιρέσεων, διακρίνονται από ερασιτεχνισμό" , της Σάντυς Τσαντάκη για την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

Υπάρχει ελληνική μόδα κι αν ναι, τότε ποιοι είναι οι πρωταγωνιστές της; Μπορεί να δυσκολεύεστε να το πιστέψετε, όμως υπάρχουν τουλάχιστον σαράντα σχεδιαστές μόδας που δημιουργούν στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, με αλήθειες και ψέματα. Τι γίνεται όταν η μόδα μιλάει ελληνικά; Πώς επιβιώνουν -αν επιβιώνουν τελικά- οι πρωταγωνιστές και οι κομπάρσοι της εγχώριας βιομηχανίας μόδας;

Eπίδειξη κακογουστιάς
Κανείς δεν βγαίνει να μιλήσει ανοιχτά, σαν να πρόκειται για κρατικό μυστικό. Η αλήθεια είναι μία, όμως η ανασφάλεια της παρεούλας είναι μεγαλύτερη. Επιδείξεις μόδας σπανίως πραγματοποιούνται. Και όταν ακόμη γίνονται, γίνονται ετεροχρονισμένα, για τη δόξα, τα φώτα, τις δηλώσεις στις κάμερες. Για να φιλοξενηθούν αργότερα σε τριτοκοσμικές εκπομπές με επίμονα ζουμ στα επίμαχα σημεία, καθώς η μόδα φαίνεται ότι προσφέρεται για άφθονα οφθαλμόλουτρα.
Τα εγχώρια μοντέλα δεν χάνουν ευκαιρία. Εμφανίζονται στην τηλεόραση, σε πρωινές εκπομπές, γίνονται σταρ στον μικρόκοσμό τους. Δεν γυμνάζονται, δεν προσέχουν τη διατροφή τους, περπατούν στην πασαρέλα σαν ξεκούρδιστα ρομποτάκια, με το χαμόγελο της επιτυχίας, χωρίς να μπουν στον κόπο να αντιγράψουν έστω τις ξένες συναδέλφους τους που και δίμμετρες είναι, και περιζήτητες, και έχουν τελειοποιήσει το περπάτημα της γαζέλας Ναόμι ή της Ζιζέλ. Είναι οι ίδιες κοπέλες που λένε για να το πιστέψουν και αυτές ότι «δεν είμαστε άψυχες κρεμάστρες, αλλά ερμηνεύουμε ένα ρόλο, ανάλογα με το ρούχο και τη σκηνοθεσία τού εκάστοτε σχεδιαστή». Αρκεί να έρθει κανένα σούπερ μοντέλο (μία φορά τον χρόνο στην καλύτερη περίπτωση), όπως η Νατάλια Βοντιάνοβα, η Κάρλα Μπρούνι ή η Κλόντια Σίφερ, για να δούμε τη διαφορά.
Δεν φταίνε τα κορίτσια, όμως. Οι εγχώριοι σχεδιαστές, αν και όχι όλοι, προτιμούν να παρουσιάσουν τις συλλογές τους στην τηλεόραση από το να προσκαλέσουν τις πελάτισσές τους σε ντεφιλέ, έστω και σε κάποιο ξενοδοχείο, όπως έκαναν παλιά. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που έχουν συνδέσει την επίδειξη μόδας με το φλύαρο, παραληρηματικό σόου με το κακόγουστο φινάλε με τα νυφικά και τη μουσική υπόκρουση με άριες. Να μην πουλήσουμε στα σίγουρα; Να μην εξοντώσουμε και τους θεατές που κάθονται και παρακολουθούν επί μιάμιση ώρα τα μοντέλα να παρελαύνουν ένα ένα, αργά και βασανιστικά, μέχρι να εξοντώσουν και το τελευταίο τους θύμα; Και σαν να μην ήταν αρκετό, στο τέλος της επίδειξης είθισται να διαβάζει κάποιος με... ντουντούκα τους συντελεστές του σόου και φυσικά τους χορηγούς, φέρνοντας στο νου το μεγάλο παζάρι.

Xαλασμένο τηλέφωνο
Για να μη μιλήσουμε καλύτερα για τις αντιγραφές, δηλαδή το χαλασμένο τηλέφωνο. Οι διεθνείς τάσεις τούς αφήνουν αδιάφορους ή τις θυμούνται μία σεζόν μετά. Oταν καλούνται να απαντήσουν στην ευφάνταστη ερώτηση «Tι θα φορεθεί φέτος;», απαντούν με το γνωστό βαρύγδουπο στυλάκι, με κλισέ του τύπου «Θα φορεθεί πολύ το μαύρο, το μίνι και η γούνα», αναλύοντας στη συνέχεια τι ήταν εκείνο που τους ενέπνευσε, «το ελληνικό φως», «η καθημερινότητα», «το παρελθόν» και ανάλογες γενικότητες.
Η σύγχρονη ελληνική μόδα θα μπορούσε να εμπνέεται πραγματικά από την Ελλάδα, σήμερα, χθες, αύριο, να ακολουθήσει το παράδειγμα των μεγάλων δασκάλων, όπως ήταν ο JeaDesses, όπως είναι ακόμη ο Γιάννης Τσεκλένης για τους νεότερους που εμπνέονται από τις παλιότερες συλλογές του και που ταξίδεψαν την Ελλάδα στον κόσμο… Oμως όχι. Η Ελλάδα στα μάτια τους είναι φολκλόρ, είναι ένα τόπι με μουσελίνα, μια τιρκουάζ πινελιά, άντε το πολύ κι ένας χιτώνας από συνθετικό μετάξι.
Είναι και το «κλίμα» που δεν βοηθάει, κλίμα μίσους, παρά συναδελφικότητας. Για ποια εβδομάδα ελληνικής μόδας μιλάμε όταν δεν μπορούν να καθήσουν στον ίδιο χώρο παραπάνω από τρεις, άντε τέσσερις το πολύ, συνάδελφοι, εκπρόσωποι της μόδας made iGreece; Απόπειρες συσπείρωσης έχουν γίνει στο παρελθόν, αν και χωρίς αποτέλεσμα, αφού απέτυχαν προτού καν ξεκινήσουν.
Αρκετοί Ελληνες σχεδιαστές υπογράφουν ακόμη με τα μικρά τους ονόματα, δεν μπαίνουν καν στον κόπο να αλλάξουν το κατεστημένο, έχουν συμφιλιωθεί με τη μετριότητα. Δεν υπάρχει λόγος να τους χαϊδεύουμε άλλο. Οι τιμές τους είναι εξωπραγματικές, ζουν κυρίως από τις πωλήσεις των νυφικών, λειτουργούν με τη λογική της υψηλής ραπτικής, αν και με υλικά πρετ-α-πορτέ στην καλύτερη περίπτωση. Διαμαρτύρονται ότι δεν... πουλάνε, ότι δεν προωθούνται σωστά, ότι χαραμίζονται στην πατρίδα τους, αλλά δεν κάνουν καμία προσπάθεια να σταματήσουν να δημιουργούν με ψέματα, να ακολουθήσουν τους διεθνείς κανόνες επιβίωσης στον χώρο της μόδας, βιομηχανίας εξαιρετικά κερδοφόρας σε άλλα κράτη του κόσμου.
Αυτοαποκαλούνται κουτυριέ και δημιουργοί υψηλής ραπτικής, αποπροσανατολίζοντας τις περισσότερες φορές το κοινό τους και χρεώνουν χίλια ευρώ παραπάνω στην παραγγελία της υποψήφιας νύφης, αν εκείνη θελήσει να προσθέσει μανικάκι. Ποιες είναι οι καλύτερές τους πελάτισσες; Οι κυρίες της νύχτας, οι οποίες, όταν δεν φορούν Καβάλι ή Βερσάτσε, μπαίνουν στον κόπο να αναδείξουν, όπως λένε, και κανέναν Ελληνα σχεδιαστή. Τιμή τους και καμάρι τους; Αν μπορούσαν, ας έκαναν κι αλλιώς.

Oι φωτεινές εξαιρέσεις
Κι όμως, υπάρχουν και φωτεινές εξαιρέσεις, νέοι κυρίως σχεδιαστές που πηγαίνουν κόντρα στο ρεύμα, γι' αυτό και δεν είναι τόσο γνωστοί, αφού έχουν επιλέξει να μην τηλεδιαφημίζονται. Ακόμη λιγότεροι είναι εκείνοι που κάνουν αυτήν τη στιγμή λαμπερή καριέρα στο εξωτερικό. Η Σοφία Κοκοσαλάκη μάς κάνει να νιώθουμε εθνικά υπερήφανοι, όχι μόνο γιατί σχεδιάζει τα κοστούμια για την τελετή έναρξης και λήξης των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, αλλά γιατί τα τελευταία χρόνια, κάθε συλλογή της αποτελεί σημείο αναφοράς για τους διεθνείς γκουρού της μόδας που πλέκουν το εγκώμιό της. Δεν είναι τυχαίο ότι πουλάει (και πουλάει καλά) στο Λονδίνο, στο Τόκιο, στη Νέα Υόρκη, στο Παρίσι και φυσικά στην Αθήνα, ενώ δεν σταματάει να εμπνέεται από τη γενέτειρά της, την Κρήτη, και να το φωνάζει.
Ο Τζον Βαρβάτος, ο βασιλιάς της αμερικανικής ανδρικής μόδας, σχεδιάζει τώρα και γυναικεία. Ο Κώστας Μουρκούδης, παλιότερα βοηθός του Χέλμουτ Λανγκ, σήμερα μάχεται ανάμεσα στα ιερά τέρατα της μόδας. Είναι και ο Πίτερ Σπιλιόπουλος, ο οποίος σχεδίαζε μέχρι πρότινος για τον οίκο Cerruti και σήμερα είναι ο αντιπρόεδρος και desigdirector στην Ντόνα Κάραν στη Νέα Υόρκη. Ο Αγγελος Φρέντζος, ο «δικός» μας Αλεξάντερ ΜακΚουίν, συνεπής απέναντι στην τέχνη του όσο και στο κοινό του, δεν πουλάει τα ρούχα του μόνο στην Αθήνα, αλλά και στο Μιλάνο, στο Τόκιο, στο Λονδίνο και στο Παρίσι. Ο Γιώργος Ελευθεριάδης, ο Παύλος Κυριακίδης, η Βάσω Κόνσολα έχουν χαράξει τη δική τους ταυτότητα με αφοσιωμένο κοινό, υποστηρίζοντας οτιδήποτε διαχρονικό.
Είναι κι ένας ρομαντικός Ελληνας που ζει μόνιμα στο Παρίσι, ο Ioannis Guia, ο οποίος δημιουργεί σε μικρότερη κλίμακα, ξεσπώντας και ανατρέποντας πατρόν στο μικροσκοπικό ατελιέ τους στην place des Vosges. Ευτυχώς που έχουμε και τα ταλαντούχα δίδυμα της μόδας, τους «δικούς» μας Ντόλτσε&Γκαμπάνα, τους «δικούς» μας Βίκτορ&Ρολφ: τους Deux Hommes και τους Harris&Angelos, που δεν σταματούν να μας ξαφνιάζουν ευχάριστα.
Η Λουκία αποτελεί σταθερή αξία, η τελευταία των ρομαντικών, μια ενδυματολόγος με αιτία, πάντα με θεατρικές ανησυχίες. Η Σήλια Κριθαριώτη είναι η βασίλισσα των νυφικών. Επιστρέφει μαθαίνουμε και η Δάφνη Βαλέντε, η οποία τα τελευταία χρόνια σχεδίαζε αποκλειστικά κοσμήματα και σκοπεύει τώρα να δημιουργήσει νυφικά και βραδινά φορέματα, πάντα με έμφαση στις λεπτομέρειες. Στη Θεσσαλονίκη ο Nikolas, ο Kωνσταντίνος Σιμεώνης, η Aντρια Παπαδοπούλου, ο Constantinos έχουν τη δική τους πελατεία. Η σύγχρονη γενιά εκπροσωπείται από τον Αγγελο Μπράτη, τον Σπύρο Απκαριάν, την Ορσαλία Παρθένη, τον Χριστόφορο Κοτέντο… Oπως και να 'χει, το χειροκρότημα τους ανήκει. Κυρίως για την υπομονή τους.