Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκθέσεις Μόδας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Εκθέσεις Μόδας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 3 Ιουλίου 2008

Green Bags - Οι "πράσινες" τσάντες στο Museum of Bags and Purses


«New Green Bags» ονομάζεται η έκθεση που φιλοξενείται στο Museum of Bags and Purses (The Tassenmuseum Hendrikje) του Άμστερνταμ έως και τις 17 Αυγούστου. Εκτίθενται αχρησιμοποίητες τσάντες, παλιές και σύγχρονες, φτιαγμένες από ανακυκλωμένα υλικά και υλικά φιλικά προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Η έκθεση εγκαινιάστηκε από την Femke Halsema, εκπρόσωπος του κόμματος των Πράσινων στην Ολλανδία.

Οι σχεδιαστές τσαντών έχοντας οικολογικές ανησυχίες καθιστούν το περιβάλλον κεντρικό στις δημιουργίες τους, όπως στην επιλογή των υλικών και τη μέθοδο κατασκευής. Η έκθεση Green Bags έχει σκοπό να αναδείξει αυτό το ενδιαφέρον τους.

Η επαναχρησιμοποίηση των υλικών δεν είναι κάτι νέο και ηστην έκθεση αποδεικνύεται ότι η πρακτική της επαναχρησιμοποίησης των υλικών εφαρμόστηκε επίσης και στο παρελθόν με επιτυχία. Σε περιόδους που τα υλικά ήταν δύσκολο να βρεθούν, όπως για παράδειγμα κατά τη διάρκεια των πολέμων, ήταν μια πρόκληση για να είναι κάποιος δημιουργικός και ευρηματικός στη χρήση των υλικών. Αλλά η επαναχρησιμοποίηση των υλικών στη μόδα μπορεί επίσης να είναι μια απάντηση στην παρούσα καταναλωτική συμπεριφορά σε μια αναλώσιμη κοινωνία.

Μοναδικές τσάντες μπορούν να γίνουν από ανακυκλωμένα υλικά. Απευθύνονται όμως σε καταναλωτές που είναι συνειδητοί οπαδοί της μόδας, ανησυχούν για το περιβάλλον, και θέλουν να το δείξουν με τη στάση τους. Οι τσάντες μπορούν να γίνουν από πολλά διαφορετικά υλικά, τα ακόλουθα παραδείγματα συμπεριλαμβάνονται στην έκθεση: βούρτσα και τηγάνι από το Henk Stallinga, η τσάντα πουκάμισο από τον Uli Rapp, η τσάντα γούνινο παλτό από τη Georgette Koning και οι τσάντες με καπάκια από τη Frieda Badoux.
.
Τα ανακυκλώσιμα υλικά είναι μια απάντηση στα σκουπίδια και την υπερπαραγωγή. Οι αδελφοί Freitag είναι πρωτοπόροι στη χρήση των ανακυκλωμένων υλικών για να κάνουν τις τσάντες. Οι ελβετικοί αδελφοί έγιναν μόδα το 1993 όταν χρησιμοποίησαν για αυτό το σκοπό ένα πολύχρωμο σκέπαστρο φορτηγού. Η Paula Pontes είναι ένας άλλος σχεδιαστής τσαντών που αντιστέκεται μέσω της χρήσης ανακυκλωμένων υλικών. Οι τσάντες της είναι φτιαγμένες από ελαστικά ποδηλάτων και αυτοκινήτων, διαφημιστικές πινακίδες και παλαιά ύφασμα.
Μερικοί σχεδιαστές έχουν πάει ένα βήμα παρακάτω και χρησιμοποιούν υλικά που βρίσκουν στα σκουπίδια, όπως συσκευασίες από πατατάκια ή χαρτί περιτυλίγματος γλυκών.
Οι τεχνικές όπως το πλέξιμο, η ύφανση και η εκτύπωση δίνουν στις τσάντες μια μοντέρνα εμφάνιση έτσι το σχέδιο των τσαντών συνδυάζει τη χρήση παραδοσιακών υλικών με τη χειροτεχνία.

Στην έκθεση παρουσιάζονται ενδεικτικά τσάντες των: Merel Boers, René Boin, Hester van Eeghen, Mada van Gaans, Corné Gabriels, Connie Groenewegen, Petra Hartman, Ferry Meewisse, Chequita Nahar, Piet Paris, Tytti Peltoniemi, Uli Rapp, Margit Seland, Martine Viergever, Sander Wiersma

Η Sigrid Ivo που εργάζεται 12 χρόνια στο Μουσείο αναφέρει σχετικά

«Το βρίσκω πραγματικά ενδιαφέρον ότι αυτές οι «πράσινες» τσάντες που έχουμε εδώ στο μουσείο είναι όχι μόνο φτηνή μόδα που έρχεται και μετά χάνεται, αλλά κάτι που μένει διαχρονικά. Η εικόνα που είχαμε για την ανακύκλωση πριν από 20 χρόνια έχει αλλάξει πάρα πολύ. Οι σχεδιαστές εργάζονται μαζί με τις εταιρείες για να αναπτύξουν τα βιώσιμα προϊόντα. Έχω την αίσθηση ότι είμαστε ακόμα στην αρχή. Υπάρχουν περισσότερες δυνατότητες μπροστά. Η ποιότητα συνεχώς καλυτερεύει και τα σύγχρονα ανακυκλωμένα προϊόντα είναι αξιόπιστα και μοντέρνα»

Museum of Bags and Purses
Herengracht 573
1017 CD Amsterdam
Tel: 020-5246452
E-mail: info@tassenmuseum.nll
www.tassenmuseum.nll
Ανοιχτό καθημνερινά 10.00-17.00 (κλειστό 1/1, 30/4 & 25/12)

Παρασκευή 20 Ιουνίου 2008

Η ιστορία των Supremes από τη συλλογή της Mary Wilson

Οι Supremes, το τρίο των μαύρων κοριτσιών από το Ντιτρόιτ, είχαν μια απίστευτη πορεία στη δισκογραφία, εφάμιλλη με αυτήν των Beatles. Μόνο τα αγόρια από το Λίβερπουλ πουλούσαν πιο πολλούς δίσκους από την Νταϊάνα Ρος, τη Μαίρη Γουίλσον και τη Φλοράνς Μπαλάρντ. Όταν δημιουργήθηκαν στο θρυλικό Μόταουν Στούντιο του Ντιτρόιτ, το 1961, σε μια εποχή που ακόμη ο διαχωρισμός της κοινωνίας σε μαύρους και λευκούς ήταν πραγματικότητα, κανείς δεν μπορούσε να προβλέψει την επιτυχία τους.






Και όμως, δεν ήταν μόνο η φωνή, το μπρίο και η κίνηση που τις έκανε γνωστές Για να φτιάξει την εικόνα τους, η Μόταουν δημιούργησε μια ολόκληρη ομάδα ειδικών -ανάμεσά τους εκείνοι που φρόντιζαν και τις δίδασκαν το μακιγιάζ, το χτένισμα, το ρούχο. Το look ήταν σοφιστικέ, βραδινό: περούκες με ίσια μαλλιά, κόντρα στο άφρο των αφρόντιστων μαύρων κοριτσιών της γειτονιάς, ψεύτικες βλεφαρίδες και απαστράπτουσες τουαλέτες, κεντημένες περίτεχνα με πέρλες, πούλιες ή χρυσές κλωστές... Τα δεκάδες ρούχα από την γκαρνταρόμπα της Γουίλσον παρουσιάζονται στο λονδρέζικο Μουσείο Βικτωρία και Αλμπερτ ως τις 19 Οκτωβρίου. Ο τίτλος της έκθεσης είναι «Η ιστορία των Supremes μέσα από τη συλλογή της Μαίρης Γουίλσον».

Παρουσιάζονται πάνω από 50 κοστούμια που φορέθηκαν από τις original Supremes - τη Mary Wilson, τη Diana Ross και τη Florence Ballard- όσο και από τις Supremes των 70’s, τα οποία δείχνουν ενδυματολογικά όλη την πορεία του group . Η έκθεση έχει σκοπό να αναδείξει το ρόλο που έπαιξαν οι Supremes στην καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων στη αμερικάνικη κοινωνία καθώς επίσης και την επιρροή τους στους σημερινούς δημιουργούς. Στην έκθεση εξετάζεται επίσης το πόσο προσεγμένα ήταν το γκρουπ ντυμένο από τον Berry Gordy και τους συνεργάτες της Motown για να παρουσιάζονται στο κοινό.

Παρουσιάζετε το πρώτο φόρεμα που φορέθηκε από το γκρουπ όταν ακόμα ονομάζονταν The Primettes. Εκτίθενται κοστούμια που είναι σχεδιασμένα από τον χολιγουντιανό σχεδιαστή Bob Mackie (γνωστό ως “Sultan of Sequins”) καθώς επίσης και κοστούμια που φορέθηκα κατά την εμφάνιση του στην τηλεόραση στο ‘The Ed Sullivan Show’ (όπου συμμετείχαν 17 φορές). Η χρυσή, μπρονζέ και κίτρινη ‘Butterfly’ τουαλέτα με την οποία φωτογραφήθηκαν για το εξώφυλλο του album «Cream of the Crop» το 1969 εκτίθεται όπως επίσης και τα φορέματα που φόρεσαν όταν έγιναν δεκτές από τη μητέρα της Βασίλισσας της Αγγλίας το 1968. Επίσης οι μαύρες βελούδινες τουαλέτες, οι ολοκέντητες με στρας, πέρλες και χρυσό μπροκάρ σχεδιασμένες από τον Mackie, που φορέθηκαν στην αποχαιρετιστήρια συναυλία της Diana Ross το 1970.



Επιπλέον παρουσιάζεται αρχειακό υλικό από εμφανίσεις στη τηλεόραση, άρθρα και φωτογραφίες από περιοδικά της δεκαετίας του '60, τραγούδια του γκρουπ και εξώφυλλα δίσκων του.

Τέλος παρουσιάζεται και η επίδραση των Supremes στο σήμερα. Ένα σύνολο κοστουμιών που φοριούνται από τους Destiny Child εκτίθενται. Επίσης υπάρχει συνέντευξη του γνωστού παρουσιαστή της τηλεόρασης και του ραδιοφώνου Trevor Nelson όπου γίνεται συζήτηση για τη επιρροή των Supremes στα σημερινά γυναικεία γκρουπ .
Η Mary Wilson, στην οποία ανήκει όλο το υλικό, αναφέρει σχετικά: «Εχω κρατήσει όλα αυτά τα φορέματα αποθηκευμένα για πάνω από 30 χρόνια. Ήταν το όνειρό μου να μπορέσω κάποια μέρα να τα μοιραστώ με τον κόσμο. Είμαι πολύ χαρούμενη που εκτίθενται στο V&A και πρόκειται να ταξιδέψουν σε όλη την Αγγλία».

Η έκθεση είναι μέρος των προγραμμάτων του V&A «Theatre and Performance
Collections». Την έκθεση επιμελήθηκαν οι Geoffrey Marsh (υπεύθυνος του τμήματος «Theatre and Performance Collections»), Victoria Broackes (υπεύθυνη των εκθέσεων), Carol Tulloch (ερευνήτρια, εξωτερική συνεργάτιδα του V&A).
Τα εισιτήρια κοστίζουν £5 (η είσοδος είναι ελεύθερη για παιδιά κάτω των 18 ετών)
Έχει εκδοθεί κατάλογος με τίτλο The Supremes, ο οποίος κοστίζει £12.99
Η έκθεση πρόκειται να ταξιδέψει : The Grundy Gallery, Blackpool (Νοέμβριος
– Ιανουάριος 2009), Birmingham Museum and Art Gallery (Μάρτιος-Ιούνιος 2009) και στο The
British Empire and Commonwealth Museum, Bristol (Ιούλιος-Αύγουστος 2009)

Τετάρτη 21 Μαΐου 2008

"Τhe Superhereos: Fashion And Fantasy" Οι υπερήρωες κάνουν... μόδα

Δεν μεγαλουργούν μόνο στα κόμικς και στην Έβδομη Τέχνη. Οι υπερήρωες είναι φιγούρες τις οποίες αποθεώνει και η μόδα, αν σκεφτεί κανείς ότι « μοιράζονται μια εμμονή με το σώμα, την ταυτότητά του και τις μεταμορφώσεις του » όπως ανέφερε ο Αντριου Μπόλτον, επιμελητής της έκθεσης «Υπερήρωες: Μόδα και Φαντασία» στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης, που εγκαινιάστηκε την περασμένη Δευτέρα με μια φιέστα η οποία θύμιζε σκηνές από τον κόκκινο τάπητα της απονομής των Οσκαρ.



Με συνοικοδεσπότες τον Ιταλό μόδιστρο Τζιόρτζιο Αρμάνι, τους ηθοποιούς Τζορτζ Κλούνεϊ, Τζούλια Ρόμπερτς και την editor in chief της «Vogue» Άννα Γουίντουρ, το γκαλά των εγκαινίων βρήκε το χολιγουντιανό star system στις επάλξεις μιας έκθεσης (επισήμως άνοιξε τις πύλες της την περασμένη Τετάρτη) η οποία, αν και βασισμένη σε ένα τόσο αμερικανικό θέμα, απέδειξε ωστόσο ότι αυτό αποτελεί πηγή έμπνευσης σχεδιαστών κυρίως εκτός ΗΠΑ.

Μπορεί η «σημαία» της έκθεσης να ήταν το κοστούμι του Κάπτεν Αμέρικα και της Γουόντερ Γούμαν του 1940. Η πλειονότητα όμως των σχεδιαστών που υπογράφουν κοστούμια-εκθέματα προέρχεται από την Ευρώπη. Μεταξύ αυτών κομβική θέση κατέχει ο Γάλλος μόδιστρος Τιερί Μιγκλέρ, ο οποίος έμεινε στην ιστορία της σύγχρονης μόδας για τα κοφτερά του σχήματα, την αλύγιστη μέση και τη φόρμα-κλεψύδρα που κυριάρχησε στη δουλειά του κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980. Εργασία η οποία στέκεται ανάμεσα στις δεκαετίες κατά τις οποίες μεσουρανούσε ο ανήσυχος φεμινισμός και στις σχεδιαστικές απόψεις που διατύπωσαν μεταγενέστερα δημιουργοί όπως ο Βρετανός Αλεξάντερ Μακ Κουίν, το ιταλικής καταγωγής σχεδιαστικό δίδυμο των Dolce & Gabbana και ο βρετανός σχεδιαστής Γκάρεθ Παγκ. Αναφορικά με τον τελευταίο, ο Αρμάνι σχολίασε ότι πρόκειται για τον πιο δημιουργικό προμηθευτή του στυλ υπερήρωα στη σύγχρονη μόδα. Η έκθεση ανοίγει με- τι άλλο;- ένα πορτρέτο του Σούπερμαν που υπογράφει ο Αντι Γουόρχολ. Παρ΄ότι 70 ετών πλέον, ο δημιουργημένος το 1938 υπερασπιστής του δικαίου μοιάζει αγέραστος. Το σκεπτικό της διπλής ταυτότητας είναι τόσο εγγενές στις ιστορίες των κόμικς ώστε αυτό που ο Μπόλτον αποκαλεί « μεταφορική ευπλαστότητα » προσθέτει μερικές ακόμη πινελιές γοητείας στην έκθεση. Χαρακτηριστικό το παράδειγμα του Σούπερμαν που μεταμορφώνεται στον Κλαρκ Κεντ πίσω από μια γυάλινη βιτρίνα. Σημαντικό ρόλο στις μεταμφιέσεις της έκθεσης παίζουν οι καθρέφτες σύμφωνα με τρυκ της βικτωριανής εποχής, όπως αναφέρει ο υπεύθυνος για το σκηνικό της έκθεσης Νέιθαν Κρόουλεϊ

Από τα πιο χαρακτηριστικά του δημιουργήματα, η εικονική αναπαράσταση της πόλης Γκόθαμ που δημιουργεί ένα δραματικό φόντο μιας Σπαϊντεργούμαν ντυμένης με δαντέλα διά χειρός των Τζον Γκαλιάνο, Ζαν Πολ Γκοτιέ και Τζιόρτζιο Αρμάνι. Και ήταν ο τελευταίος που περιόδευσε στην έκθεση, μαζί με τους επίσημους προσκεκλημένους, δείχνοντας παιδικό ενθουσιασμό: θέλοντας να πάρει σπίτι, όπως είπε, έναν Σπάιντερμαν σε στάση υπόκλισης και θαυμάζοντας τις πριάπειες φαντασιώσεις του ανατρεπτικού συναδέλφου του, Τζον Γκαλιάνο. Η έκθεση αφιερώνει ένα ξεχωριστό κομμάτι της στους σχεδιαστές κινηματογραφικών κοστουμιών. Όπως το μαύρο λάτεξ με τα γαμψά νύχια που φορούσε η Μισέλ Πφάιφερ ως Κατγούμαν στην ταινία «Ο Βatman επιστρέφει» το 1992.

Παρ΄ ότι δυναμική, με άποψη και ατμοσφαιρική σκηνοθεσία, η έκθεση υστερεί στο κομμάτι της ψηφιακής αναπαράστασης. «Πού είναι τα αποσπάσματα από τις ταινίες που θα μπορούσαν να παρουσιαστούν από κοινού με τα ρούχα;» αναρωτιέται η κριτικός μόδας της «Ιnternational Ηerald Τribune» Σούζι Μένκες, συμπληρώνοντας ότι λείπουν επίσης τα βίντεο που θα μπορούσαν να ενταχθούν στα «συμφραζόμενα» της έκθεσης και να θέσουν «τα ρούχα σε κίνηση». Μια άποψη που φάνηκε να συμμερίζεται και ο Τζιόρτζιο Αρμάνι ρωτώντας αν μια ανδρική δημιουργία του Γκαλιάνο έχει όντως παρουσιαστεί σε πασαρέλα. Ανεξαρτήτως των ενστάσεων, ωστόσο, ουδείς θα μπορούσε να διαφωνήσει ότι η πρωτοβουλία μπορεί να κομίσει φρέσκο και νεανικό κοινό στο μουσείο, μια και βρίσκει τους σχεδιαστές στις καλύτερες στιγμές τους: τότε που παραχωρούν όλη τους τη δημιουργική πνοή στη φαντασία.


Tης Κατερίνας Λυμπεροπούλου, από την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ

Τετάρτη 7 Μαΐου 2008

ΕΝΔΥΕΣΘΑΙ, Για ένα μουσείο πολιτισμού του ενδύματος

Στην ημερίδα με θέμα την Ελληνική Μόδα και τη Βιομηχανία της Ένδυσης καθώς και το ρόλο της Πολιτείας στον κλάδο αυτό, που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 15 Απριλίου στo πλαίσιο της 3ης Διεθνούς Εβδομάδας Μόδας, Athens Xclusive Designers Week, παρουσιάστηκε από την κ.Σοφία Παντουβάκη η έκθεση «Ενδύεσθαι».
Η ομιλία της είναι η εξής:
«Για όσους έχετε το Πρόγραμμα εξ αρχής θα δείτε ότι ουσιαστικά εγώ σήμερα αντικαθιστώ την παρουσία και την ομιλία που θα είχε η κα Ιωάννα Παπαντωνίου η από μία έκθεση με τον τίτλο «Ενδύεσθαι», η οποία πραγματοποιήθηκε το Δεκέμβριο του 2007 και Ιανουάριο του 2008 στη Λεμεσό της Κύπρου, στο κέντρο Ευαγόρα Λανίτη από το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα σε συνεργασία με το Ίδρυμα «Ευαγόρα και Κάθλιν Λανίτη».
Το σκεπτικό της έκθεσης αυτής συμπίπτει μ’ ένα γενικότερο σκεπτικό, μια φιλοσοφία που υποστηρίζεται όχι μόνο από την κα Παπαντωνίου αλλά από την Ελληνική Εταιρεία Ενδυμασιολογίας γενικότερα και αφορά τις σκέψεις για τη δημιουργία ενός Μουσείου Πολιτισμού το Ενδύματος.
Θα σας διαβάσω σύντομα το εισαγωγικό κείμενο της κας Παπαντωνίου από την έκθεση, το οποίο δείχνει κάποια στοιχεία από τη φιλοσοφία και το οποίο έχετε και στα χέρια σας και λέει ότι:
«Η ενδυματολογία είναι η μελέτη των ενδυμάτων από ιστορική, οικονομική, ψυχολογική, κοινωνιολογική, γεωγραφική και κατασκευαστική σκοπιά. Ένδυμα είναι κάθε τι με το οποίο σκεπάζουμε το σώμα, ενώ ενδυμασία το σύνολο των εξωτερικών κυρίως ενδυμάτων. Πηγές της ενδυματολογικής έρευνας είναι τα ενδύματα αυτά καθαυτά, τα γραπτά μνημεία, ο προφορικός λόγος, οι καλλιτεχνικές απεικονίσεις, τα κάθε λογής σχέδια και τα κάθε είδους φωτογραφικά και κινηματογραφικά ντοκουμέντα.
Πριν εκατομμύρια χρόνια, τα ανθρώπινα όντα λες και βγήκαν από το δοσμένο φυσικό τους περίβλημα, για να μεταμορφωθούν σε αφύσικα όντα και να δώσουν όψη σε μια υπερ-φύση που θα εξέφραζε την αντίληψη του εαυτού τους ως δαιμόνια, ως πνεύματα, ως αγγέλους. Αυτό χαρακτηρίζει την ανθρωπότητα από τότε μέχρι σήμερα. Η οπτική σχέση μαγείας και τέχνης, η βάση της θρησκείας, της μαγείας, της τέχνης. Η αυτογνωσία μέσα από το ορατό σχήμα. Το μονοπάτι της μαγείας που οδηγεί πέρα από τα εγκόσμια προς ένα αιώνιο σχήμα της ατομικότητας των ανθρώπων, αποτέλεσε ένα αίνιγμα για το σύγχρονο Ευρωπαίο».

Το θέμα της έκθεσης αφορά το ένδυμα από όλες τις οπτικές γωνίες που θα μπορούσε κανείς να το προσεγγίσει. Γιατί ντύθηκε ο άνθρωπος; Τι έπαιξε ρόλο; Η αιδώς ή ο τονισμός της σεξουαλικότητας; Ο στολισμός ή η προστασία; Πότε έγινε αυτό; Τι αναλογεί στον κάθε πολιτισμό; Ένα κομμάτι ύφασμα μπορεί να τυλιχτεί με πολλούς τρόπους γύρω από το σώμα. Στην αρχαία Ελλάδα, ο τρόπος που οι γυναίκες κυρίως τύλιγαν αυτό το κομμάτι ύφασμα γύρω από το σώμα τους, εμπνέει ακόμα και σήμερα τα μεγάλα ονόματα στο χώρο της μόδας.
Κάποια στιγμή αυτό το κομμάτι ύφασμα κόπηκε στο κέντρο, από κει πέρασε το κεφάλι για να κρεμαστεί ελεύθερα από τους ώμους. Από τη στιγμή εκείνη ανοίχθηκαν χιλιάδες δρόμοι στην κοπή και τελικά τη σύνθεση ενδυμάτων με περισσότερα του ενός κομμάτια υφάσματος. Μετά την απογείωση της καλαισθησίας στη δεκαετία του ’30, σήμερα βρισκόμαστε στην υπερβολή του μη φορέσιμου όπου οι σχεδιαστές μόδας χρησιμοποιούν το σώμα με τον ίδιο τρόπο που ένας καλλιτέχνης χρησιμοποιεί τον πηλό, το καναβάτσο ή κάποιο άλλο υλικό για να παράγει τέχνη.

Από τη σωματογραφία μέχρι το μη φορέσιμο, σε μια ελεύθερη εγκατάσταση αυτό πραγματεύεται η έκθεση «Ενδύεσθαι». Αφορμή για τη δημιουργία ενός Μουσείου Πολιτισμού του Ενδύματος. Η έκθεση «Ενδύεσθαι» στην Κύπρο λειτούργησε ως προσχέδιο μιας μεγαλύτερης έκθεσης που προγραμματίζεται να πραγματοποιηθεί στο Μουσείο Μπενάκη στην Αθήνα το 2010 και η οποία θ’ αγκαλιάζει το ίδιο περίπου αντικείμενο, δεν ξέρουμε αν θα είναι ακριβώς αυτός ο τίτλος της, βλέπετε οι φωτογραφίες άλλες είναι κοντινά πλάνα και άλλες είναι γενικές όψεις της έκθεσης και θα δείτε στοιχεία της φιλοσοφίας που ακολούθησε η κα Παπαντωνίου στο στήσιμο και που έχουν να κάνουν ακριβώς μ’ αυτά τα ερωτηματικά που διέπουν το γιατί και πώς ντυνόμαστε και πώς εξελίσσεται η μόδα κατά τη διάρκεια των αιώνων.

Το στήσιμο αφορά έναν κυρίως χώρο στο ισόγειο καθώς και μια ιδιαίτερη ενότητα που φτιάχτηκε κάποτε από ένα πατάρι, θα δω αν υπάρχει κάποια φωτογραφία να σας δείξω ακριβώς τι εννοώ, και όπου ακριβώς ανακατεύθηκαν ρούχα, ενδύματα από διαφορετικές εποχές. Ενώ στον πάνω όροφο του παταριού, στη συγκεκριμένη παρουσίαση που έγινε στην Κύπρο, υπήρχαν δημιουργίες σύγχρονων Κύπριων σχεδιαστών.
Θα ήθελα επίσης ν’ αναφερθώ σε δυο τρία στοιχεία πάρα πολύ σύντομα, σχετικά με τα βασικά ζητούμενα για το όραμα αυτό του Μουσείου Πολιτισμού του Ενδύματος. Οι φορείς που συνεργάζονται για τον σκοπό αυτό είναι η Ελληνική Εταιρεία Ενδυμασιολογίας της οποίας είμαι μέλος κι εγώ, σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη και το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα. Το Μουσείο Μπενάκη και το Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα έχουν ήδη δυο πολύ μεγάλες ενδυματολογικές συλλογές, οι οποίες θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν το αρχικό υλικό για κάποια μόνιμη έκθεση του Μουσείου, ενώ υπάρχει και υλικό για περιοδικές εκθέσεις που θα μπορούσαν να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στο εξωτερικό.
Το υλικό αυτό, παρ’ όλο που μιλάμε για ένα Μουσείο, θα ήθελα να σας πω ότι δεν αφορά μόνο παλαιά ενδύματα, η συλλογή βέβαια έχει ενδύματα από τον 16ο αι. και μετά, από την Ελλάδα κυρίως και απ’ τον ευρύτερο ελληνικό χώρο, αλλά και ενδύματα που ανήκουν σε πολύ πιο σύγχρονους σχεδιαστές. Ξέρω ότι ο κ. Τσεκλένης έχει κάνει μια πολύ μεγάλη προσφορά στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα αλλά και πολλούς άλλους Έλληνες σχεδιαστές που εκπροσωπούνται με δείγματα των πολύ τελευταίων χρόνων.
Ο στόχος είναι το Μουσείο αυτό να γίνει στην Αθήνα και αναζητούνται συμπαραστάτες και χορηγοί και βέβαια στόχος είναι το Μουσείο Πολιτισμού του Ιδρύματος να συνεργάζεται με τον Πανελλήνιο Σύλλογο Σχεδιαστών Μόδας και όλους τους αρμόδιους φορείς που μπορεί να έχουν σχέση με το ένδυμα και να υπάρχει μια άμεση σύνδεση ανάμεσα στην ιστορία του ενδύματος θεωρώντας ότι το ένδυμα πάντα σηματοδοτεί το χρόνο και σηματοδοτεί τα χαρακτηριστικά της κάθε εποχής, όχι μόνο στην ιστορία αλλά και στο σήμερα. Ο στόχος λοιπόν είναι η συνεργασία του Μουσείου αυτού ν’ αφορά και τη σύγχρονη δημιουργία, να υπάρχει δηλαδή ενδεχομένως μια δυνατότητα πασαρέλας, πωλητηρίου και άλλων τέτοιων στοιχείων.»
Πηγές φωτογραφιών:
Από το site του Πελοποννησιακού Λαογραφικού Ιδρύματος και του Ιδρύματος Λανίτη.

Παρασκευή 11 Απριλίου 2008

Thèâtre de la Mode

Thèâtre de la Mode (Το θέατρο της μόδας) ήταν ο τίτλος της έκθεσης που έγινε στο Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών ( Musee des Arts Decoratifs) του Παρισιού το 1945-1946. Ήταν από τα σημαντικότερα γεγονότα στο χώρο της μόδας όπου έδωσε νέα ώθηση στην παριζιάνικη μόδα μετά το τέλος του Β’ παγκόσμιου πολέμου και έκανε γνωστό σε όλο τον κόσμο ότι το Παρίσι συνέχιζε να φτιάχνει υπέροχα ενδύματα.

Εκείνη την χρονική περίοδο οι Γάλοι ήταν φοβισμένοι, απογοητευμένοι και στερημένοι από τον πόλεμο προσπαθώντας να συνέλθουν και να αρχίσουν να ζουν πάλι φυσιολογικά. Η Γαλλία ήταν ανίσχυρη και τα οικονομικά της σε κακή κατάσταση. Στα πλαίσια της ανοικοδόμησης και της στήριξης της Γαλλίας αλλά και των γάλων σε αυτή την δύσκολη φάση ο τότε υπεύθυνος δημοσίων σχέσεων του Γαλλικού Επιμελητηρίου των Σχεδιαστών Μόδας, Robert Ricci ( γιος της Nina Ricci και συνιδρυτής του ομώνυμου οίκου μόδας) πρότεινε να αναλάβει το Επιμελητήριο την οργάνωση μιας μεγάλης έκθεσης μόδας όπου τα εισιτήρια της θα βοηθούσαν αυτό το σκοπό.

Παρά τον ενθουσιασμό που υπήρχε με τις συμμετοχές σχεδιαστές δεν είχαν τα υλικά που χρειάζονταν για τις δημιουργίες τους για μια τέτοια έκθεση. Ο συνεργάτης του Ricci, Paul Caldagues, έδωσε την λύση προτείνοντας την παρουσίαση των ενδυμάτων σε ειδικά κατασκευασμένες κούκλες όπου η χρήση των υλικών θα ήταν η ελάχιστη δυνατή. Έτσι ανατέθηκε στον Eliane Bonabel να σχεδιάσει τις κούκλες μινιατούρες και την υλοποίηση τους ανέλαβε ο Jean Saint-Martin. Οι κούκλες, οι οποίες καθεμιά είχε το δικό της στυλ, είχαν 70 εκατοστά ύψος, ήταν φτιαγμένες από συρμάτινο πλέγμα και τα κεφάλια τους ήταν λευκά, γλυπτά, από γύψο, κατασκευασμένα από την παιδική φίλη του Πικάσο, Joan Rebull. Την καλλιτεχνική διεύθυνση της έκθεσης ανέλαβε ο Christian Bèrard (ζωγράφος και διακοσμητής) και τον φωτισμό ο Boris Kochno (συνεργάτης του Serge Diaghilev στα Ρώσικα Μπαλέτα). Οι ζωγράφοι Andrè Dignimont, Georgew Douking, Emilio Grau-Sala και Louis Touchgues μαζί με τους σκηνογράφους George Wakhevitch, Jean-Denis Malclès και Andrè Beaurepaire επιμελήθηκαν τον χώρο της έκθεσης. Την μουσική ανέλαβε ο Henri Sauguet. Πενήντα τρεις οίκοι μόδας συμμετείχαν στην έκθεση ανάμεσα τους και οι Worth, Molyneux, Schiaparelli, Jacques Fath, Hermes, Balenciaga, Lelong, Carven, Madame Gres, Pierre Balmain, Jean Desses, Paquin, Nina Ricci, Callot Soeurs, Robert Piguet, Maggy Rouff, Marcel Rochas κ.α.

Στην έκθεση, που άνοιξε στις 27 Μαρτίου του 1945, παρουσιάστηκαν σε 13 «σκηνές», 237 δημιουργίες, από πρωινά ενδύματα μέχρι βραδινές τουαλέτες, συνοδευόμενα από εσώρουχα και αξεσουάρ (γάντια, τσάντες, ζώνες κ.λπ.) φτιαγμένα όλα με τέτοια λεπτομέρεια και προσοχή ώστε να ικανοποιούσαν και τον πιο απαιτητικό επισκέπτη. Η μόνη διαφορά τους ήταν ότι είχαν φτιαχτεί σε κλίμακα 1:3. Χαρακτηριστικό είναι ότι τα μικροσκοπικά κουμπιά περνούσαν μέσα σε κουμπότρυπες κατασκευασμένες όλες στο χέρι, τα καπέλα είχαν το μέγεθος νομίσματος και τα παπούτσια μινιατούρες ήταν φτιαγμένα από γνωστούς υποδηματοποιούς της εποχής. Γούνες, φτερά και κοσμήματα (κατασκευασμένα από τους Cartier και Van Cleef & Arpels) ήταν στερεωμένα στα μαλλιά τα οποία είχαν επιμεληθεί οι κομμωτές Antoine και Guillaume.

Περισσότεροι από εκατό χιλιάδες άτομα επισκέφθηκαν την έκθεση από τις πρώτες εβδομάδες λειτουργίας της. Εκτός όμως από το μεγάλο ποσό που εισπράχθηκε από τα εισιτήρια και το κλίμα αισιοδοξίας που δημιουργήθηκε, η έκθεση ωφέλησε την γαλλική βιομηχανία της μόδας να ανοίξει τα φτερά της προς την Αμερική.

Λόγω της μεγάλης επιτυχίας της η έκθεση ταξίδεψε με επιτυχία στο Λονδίνο, Μπαρτσελόνα, Κοπενχάγη, Στοκχόλμη, Βιέννη και τέλος στη Νέα Υόρκη και το Σαν Φραντζίσκο.

Για σαράντα περίπου χρόνια το υλικό της έκθεσης θεωρούνταν χαμένο ώσπου στις αρχές της δεκαετία του 1950 η Alma Spreckels μέλος του συμβουλίου του Maryhill Museum of Art στην Ουάσινγκτον κανόνισε να μεταφερθούν οι κούκλες στο Μουσείο για φύλαξη. Από το 1954 η έκθεση στεγάζεται μόνιμα στο Maryhill Museum of Art.


Εκδόσεις

* «Théâtre de la Mode - Fashion Dolls: The Survival of Haute Couture» των Edmond Charles-Roux Herbert R. Lottman, Stanley Garfinkel, Nadine Gasc, Colleen Schafroth, Paris Vogue, Susan Train, 2002 Palmer - Pletsch Publishing

*Το 1991 εκδόθηκε το βιβλίο "''Theatre de la Mode''" από τον εκδοτικό οίκο Rizzoli με την ευκαιρία της έκθεσης στο ''Metropolitan Mueum of Art'' στη Νέα Υόρκη.

Βιβλιογραφία

*François Baudot,“A century of fashion”, Thames & Hudson


Πηγή


* Wikipedia

Πέμπτη 10 Απριλίου 2008

20 χρόνια Christian Lacroix

Το Μουσείο Κοσμητικών Τεχνών του Παρισιού (Le Musee des Arts Decoratifs-Musée de la Mode et du Textile) φιλοξενεί ένα σημαντικό γεγονός για τoν κόσμο της μόδα, την έκθεση «Christian Lacroix - Histories de Mode». Ο ίδιος ο Christian Lacroix την έχει επιμεληθεί αποκλειστικά, μετά από 2 χρόνια προετοιμασίας και 150 χρόνια ‘μόδας’.

Ξεκινώντας από την δεκαετία του 1850 φτάνοντας μέχρι σήμερα και από την Chanel και τον Yves Saint Laurent στους σημερινούς σχεδιαστές η έκθεση βασίζεται σε μια σειρά από ιστορικά ενδύματα από τις συλλογές του Musee des Arts Decoratifs , αντιπροσωπευτικές δημιουργίες του ίδιου του Christian Lacroix στην 20ετη πορεία του στο σχεδιασμό ενδυμάτων και στον καινοτόμο σχεδιασμό της έκθεσης ώστε τα ιστορικά ενδύματα να συνυπάρχουν αρμονικά στο χώρο με τις σύγχρονες δημιουργίες του σχεδιαστή.

Η έκθεση παρουσιάζεται σε 30 βιτρίνες και στα 2 πατώματα του Μουσείου. Οι 2 πρώτες βιτρίνες περιέχουν μόνο άσπρα ενδύματα κρεμασμένα σε κρεμάστρες ή σε απλά κυλιόμενα stands. Ακολουθεί μια έκρηξη χρωμάτων όπου κάθε προθήκη έχει το όνομά της όπως patchwork, ιστορία της μόδας, μαύρη, lame, του χρώματος των λουλουδιών, πουά, ασπρόμαυρη κ.α. Στις προθήκες αυτές παρουσιάζονται δημιουργίες των Givenchy, Paco Rabanne, Yves St. Laurent, Chanel, Vionnet, Dior, ο Pierre Cardin, Balenciaga, Lanvin, Gres, Martin Mangiela, και πολλών άλλων. Διαφορετικό τόνο στην έκθεση δίνουν οι 3 δημιουργίες του Lacroix μπροστά από κάθε βιτρίνα δείχνοντας έτσι αναδρομικά την δουλειά του και κατά συνέπεια το ταλέντο του.

Η έκθεση συνοδεύεται από κατάλογο: «Christian Lacroix : Histoires de Mode» συλλογικό έργο των Olivier Saillard, Patrick mauries & Christian Lacroix, με φωτογραφίες του Gregoire Alexandre.
Με την έκθεση γιορτάζεται και η 20ή επέτειος του οίκου ραπτικής του Christian Lacroix τον οποίο άνοιξε το 1987 σε συνεργασία με τον πλούσιο βιομήχανο Bernard Arnault.

Ο σχεδιαστής γεννήθηκε στην πόλη Arles, στη νότια Γαλλία. Το 1969 μετακόμισε στο Montpellier για να σπουδάσει ιστορία της τέχνης και το 1973 συνέχισε τις σπουδές του στη Σορβόννη και στο Ecole du Louvre. Η φιλοδοξία του ήταν να γίνει επιμελητής μουσείου. Η γνωριμία του με τον Jean-Jacques Picart θα τον βοηθήσει να γνωρίσει τον κόσμο της μόδας και τελικά να βρει δουλειά στον Hermes το 1978 και μετά στον Guy Paulin το 1980. Το 1981 θα εργαστεί στο Οίκο του Jean Patou.

Ζώντας στην Arles όπου ήταν έντονα τα στοιχεία του ισπανικού πολιτισμού, ο Christian Lacroix είχε εξοικειωθεί από την παιδική του ηλικία με τις ταυρομαχίες και την ισπανική μουσική. Συνεπώς, οι ισπανικοί σχεδιαστές μόδας είναι πάντα μια μεγάλη πηγή έμπνευσης γι’ αυτόν. Θαύμαζε πάντα τους Balenciaga, Castillo και Sybilla. Το μίγμα χρωμάτων, υφασμάτων και σχεδίων που παίζει μεγάλο ρόλο στην δουλειά του προέρχεται από μια εικόνα των παιδικών του χρόνων που του έχει μείνει ανεξίτηλη στη μνήμη: οι τσιγγάνοι που επανειλημμένα συναντούσε στην Arles με τα ετερόκλητα μαντίλια, τα ριγωτά ενδύματα και το υπεροπτικό τους παράστημα.

Είκοσι έτη αργότερα, ο Christian Lacroix έχει γίνει όχι μόνο ένας από τους ο πιο γνωστούς και καταξιωμένους σχεδιαστές μόδας αλλά και επιτυχημένος ως σκηνογράφος ενδυματολόγος στη «Φαίδρα» και στο «Cyrano de Bergerac», ως συγγραφέας («pele-Mele» (1990), «Qui est là;» (2005)), αλλά και ως διακοσμητής εσωτερικών χώρων (είναι αρμόδιος για το εσωτερικό του TGV, του δικτύου της Γαλλίας των τραίνων υψηλής ταχύτητας, καθώς επίσης και διάφορων παρισινών ξενοδοχείων).

Η έκθεση τελειώνει στις 26 Απριλίου 2008.


Le Musee des Arts Decoratifs
Musée de la Mode et du Textile
107, rue de Rivoli
75001 Paris


Tél. : 01 44 55 57 50

http://www.lesartsdecoratifs.fr/fr/02museemode/index.html

Τρίτη με Παρασκευή 11π.μ.-6 μ.μ.
Σάββατο & Κυριακή 10π.μ.-6 μ.μ.
Ανοιχτά ως τις 9 μ.μ. κάθε Πέμπτη
Κλειστά τη Δευτέρα

Τετάρτη 9 Απριλίου 2008

Picasso, Suite 347

"Picasso, Suite 347" ονομάζεται η έκθεση που φιλοξενείται στο Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ και περιλαμβάνει 347 χαρακτικά που ο σπουδαίος καλλιτέχνης δημιούργησε από τις 16 Μαρτίου έως τις 5 Οκτωβρίου του 1968. Η συλλογή των χαρακτικών ανήκει στο ίδρυμα Bancaja της Βαλένθια. Την έκθεση συμπληρώνει υλικό από το γαλλικό Τύπο της εποχής, το οποίο εντοπίστηκε στο αρχείο Σπιτέρη, που αποτελεί πολύτιμο απόκτημα του Τελλόγλειου.

Παράλληλα με την έκθεση του Picasso έχουν στηθεί άλλες δύο ενδυματολογικές εκθέσεις: «Ο El Greco από το πλατώ στην οθόνη» και «Γιάννης Τσεκλένη 1977-78, Η αναφορά μου στον Greco» που δίνουν την ευκαιρία για ενδιαφέροντες παραλληλισμούς, αφού στο έργο του ο Picasso αξιοποίησε με τον δικό του τρόπο την έμπνευση του από έργα του Γκρέκο, όπως και του Τιτσιάνο.

Η έκθεση «Ο El Greco από το πλατώ στην οθόνη» περιλαμβάνει μια σειρά κοστουμιών που κατασκευάστηκαν για την πολυβραβευμένης ταινίας του Γιάννη Σμαραγδή «El Greco» και έργα τέχνης που χρησιμοποιήθηκαν ως σκηνικά στην ίδια ταινία και που επιμελήθηκαν οι ζωγράφοι Σάββας Γεωργιάδης, Στέλιος Πετρουλάκης και Νίκος Μόσχος. Δίπλα στα πολύτιμα υφάσματα των κοστουμιών από βελούδο, μεταξωτό ταφτά, μουσελίνες, μπροκάρ, άγριο μαλλί και δέρμα θα εκτεθούν τα αντίγραφα των έργων του El Greco σε φυσικό μέγεθος, πανομοιότυπα με τα αληθινά, αλλά και σπαθιά, παλέτες, πινέλα, πήλινα και γυάλινα δοχεία χρωμάτων, γύψινα εκμαγεία χεριών, βουλοκέρια, φτερά γραφής και άλλα αντικείμενα που χρησιμοποιήθηκαν στα γυρίσματα της ταινίας, και αποτελούν αποτέλεσμα της δουλειάς του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, του σκηνογράφου Δαμιανού Ζαρίφη, της ενδυματολόγου Lala Huete, που συνεργάστηκαν για να αναπαραστήσουν την εποχή του El Greco. Την έκθεση επιμελήθηκε η Ελένη Σμαραγδή, που είναι και παραγωγός της ταινίας.

Η έκθεση του Πικάσσο, όπου ο μεγάλος Ισπανός καλλιτέχνης επιμένει σε αναφορές στο έργο του Γκρέκο «Η Ταφή του Κόμη Οργκάθ» (τοιχογραφία του 1586 στην εκκλησία του Αγ. Θωμά στο Τολέδο), για το οποίο επιπλέον ο Picasso έγραψε ένα θεατρικό έργο και ολοκλήρωσε το 1970 μια σειρά χαλκογραφιών, ήταν η αφορμή για να συνδυαστεί με τη θεματική συλλογή κοστουμιών του Γιάννη Τσεκλένη με τίτλο «Γιάννης Τσεκλένη 1977-78, Η αναφορά μου στον Greco». Ο Τσεκλένης, αυτός ο ξεχωριστός και ιδιόμορφος δημιουργός σε ένα διαφορετικό καλλιτεχνικό πεδίο, στον χώρο των λεγόμενων εφαρμοσμένων τεχνών, του ντιζάιν και της μόδας, αξιοποίησε την ίδια πηγή, το ίδιο έργο του Greco, με άλλη ματιά, σε άλλο χώρο και τόπο και φυσικά με άλλα αποτελέσματα, ρίχνοντας μια διαφορετική ματιά στον χώρο της μόδας, με συμμάχους αυτούς που «θέλουν να βλέπουν την ζωή με εικαστική ματιά».Τα κοστούμια ανήκουν στο Πελοποννησιακό Λαογραφική Ίδρυμα στο οποίο ο Γιάννης Τσεκλένης έχει δωρίσει όλες του τις συλλογές.

Και οι τρεις εκθέσεις θα διαρκέσουν μέχρι τις16 Απριλίου 2008.
Ώρες λειτουργίας εκθέσεων: Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή, 09:00-14:00, Τετάρτη, 09:00-21:00, Σάββατο-Κυριακή 10:00-18:00.

Για περισσότερες πληροφορίες:
http://www.tf.auth.gr/teloglion/
Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών ΑΠΘ
Αγ. Δημητρίου 159Α
546 36 ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Τηλ.: +30 2310247111,
+30 2310991610
Fax: +30 2310991610

e-mail: teloglion@auth.gr